Dün dikişlerimi aldırdım, eve geldim ve biri açıldı, korktum, ama olabilirmiş, tekrar gittim hastaneye, bi ilaçla yapıştırdılar, bir evvelki gün de sevgilinin halsizlik-uykusuzluk-yorgunluk vb. şikayetlerinden acilde uzun bir süre kalmışlığımız olduğundan tüm acil ekibi ile tanıştık. Sevgili şimdi daha iyi, vitamin bombardımanında :)
Ada, tüm bu ameliyat ve evde yatmaca süresince anneanne ve teyze ve baba ve babaanne tarafından bakıldı, beslendi. İkinci gün eve geldim ve oğluma kavuştum neyse ki. Benim evde olduğum zamanlar başkası tarafından uyutulmak istemediğinden birlikte pış pış yaptık, karnıma kimi minik kimi büyük tekmeleriyle (bebekken yaptığı gibi) ben buradayım anneeee dedi :)
Şu sıralar "bööö" dönemini atlattı ve her şeye "ıh ıhhhh" deme dönemine girdi, bir de suratını komik şekillere sokabiliyor ki her an fotoğraf çekesim var. Objektifler objektif bir tutum sergileyemediğinden "oof olmadı ki, böyle değildi ki" diyorum her foto sonrasında. Surat ve dişler pek şirinler, dişler aldı başını gitti, kimi acılı kimi acısız çıkışlar oldu.
Hala konuşmuyor, baba, ıh ıh , gel ve Ada diyebiliyor sadece. Sorun değil olur canım, sen mühimsinnn :)
Kendimi ameliyat sonrası ilk 5 gün berbat hissetmiştim, 6 ve 7. günler daha bir toparlandım, bugün 8. gün, azıcık bir sızı kaldı, 10. gün işbaşı yapacağım süper olurum o güne kadar. Geçti işte... Sağlık diliyorum herkese...
Birazdan Ada'yı yıkayacak, annemlerde güzel bir öğle yemeği yiyecek sonra da 31 haftalık bebişine hamile canım arkadaşım G.'e gideceğim.
İyi pazarlar
:)
2 yorum:
geçmişoldu canım arkadaşım :)) artık sağlıklı günler sizin, hepimizin inşallah :))
evet evet canımmmmm :)
Yorum Gönder