selam 42 n'aber?

Şaka gibi ama 42 oldum.

zaman uçuyor.

bu yeni yaşımın bana "artık" o gelmesi gerekenleri getirmesini diliyorum.

Ada artık ortaokullu...

İnanamasam da Ada artık 5. sınıf bi' insan. Üç gün sonra ortaokul sıralarında oturacak. Bu sene bir çok heyecan yaşanacak, yeni öğretmenleri, yeni arkadaşları ve öğrenmeye başlayacağı yeni bir lisan...
her şey çok güzel olsun.
lütfen.

Merhaba 41

Bugün 41 oldum.

Vay be.

Çok uzak bir gezegenin bulunuşundan bahseder gibi 41 oldum.

40 çok iyi gelecek demişlerdi, plasebo etkisi midir bilinmez sahiden de iyi geldi bana 40. Kendimle uzlaşmaya başladığım, kabullerimin çoğaldığı, affetmelerimin sıklaştığı bir yıl oldu.

gel bakalım...

Yeni yılda, yeni yaşımda, yeni olan her şeyde plan yapmaya, program yapmaya bayılırım. Hedeflerimi daha "öz" tutarak;

*daha çok yazacağım bi' yaş diliyorum kendime.

Ada'm 8 oluyor...

Ada 8 olacak pek yakında.

düşündükçe inanamıyorum. Bu aralar bebeklik fotoğraflarına daha çok bakıyorum, zira benim oğlum o bebek miydi? ben oradaki kadın mıydım hatırlamıyorum artık...
Bellek acaip bir şey, bazen bir koku beni yıllar öncesine götürebiliyor, bazen de hafızamı deşsem de hatırlamıyorum...
Çok büyüdü tonti. Okulun satranç takımında, okulda eskrime başladı, bateriye ara verdi, haftasonları baskete yazıldı, ingilizce konuşabiliyor, sunum yapabiliyor artık... Sanırım ben 8 yaşındayken sadece okula gidebiliyordum :)

O'nu her gün giderek artan bir sevgi ile seviyorum. İçime sığmıyor bazen sevgisi...

8 yaş...

vay be...

Ada'm 2. sınıf

Bugüne bugün artık 2. sınıf bir oğlum var.
Bugün okula yırtık şort, uzun saçla giderek asi bi' delikanlı olduğunu kanıtladı :)
Bu yılın daha rahat, daha az ödevsiz geçmesini diliyorum.

Okulda çok eğlensin, mutlu olsun.

Anne olarak "ohh okul açıldı" öğretmen olarak "öfff okul açıldı" ikilemindeyim.

Ben de okulda çok eğlenen biri olarak başlayan her şey biter diyorum.

ben bu yılın ilk dersine gireyim.

iyi bi yıla o zaman...

Ada 7 oldu

Ada 7 oldu.

İnanması güç ama oldu.

Çok sağlıklı, özgür ve mutlu yaşaması tek dileğim.

F.

biçimsiz

Çok biçimsiz bir hayat yaşıyoruz.

Olan biteni insan aklı alabilemiyor.

Bu ülkeden de çok fena gidesim var.

Uzaylılar gelse, merhaba uzaylı kimse dost değil burada gidin derim, yer varsa Ada'yla beni de alsalar ne iyi...

Hiç umudun kalmadığı yere ne denir?

bugünler...

Bugünler biraz karanlık...
Yaşamaktan utanç duyduğumuz bir ülke burası.
Neşeden kaçındığımız.

Daha çok okuyor daha çok düşünüyor buluyorum kendimi.
Ada'mı nasıl bir geleceğin beklediğinden habersizim.
Öğrencilerime daha sıkı sarılıyorum,
Daha çok öğretiyorum onlara.

Elimden bu kadarı geliyor çünkü.

Nasıl olsa unutmaya yazgılıyız,
ama derin bir yara kalıyor, yağmurlu havada ağrıyan diz gibi...
bi' iz...

Ada mutlu bugünlerde,
dilinden düşürmüyor "anne seni çok seviyorum" u.
senden enerji alıyorum anneciğim dedi.
daha çok sarılıyorum, daha çok öpüyorum, daha çok seviyorum onu.

Ada 1 oluyor.

İnanamıyorum ama Ada resmen 1. sınıfa geçti.

Bu yıl Hazırlık sınıfını tamamladı ve 31 Ağustos günü 1. sınıfa başlayacak.

Hala inanamıyorum.

Bu yıl Ada benimle aynı okula geldi.

Ben öğretmendim, o öğrenci.

Aynı servise binip ayrı binalara girdik. 

Ada'mın şansına hazırlık seviyesinin en iyi anlaştığım insanı, boncuk arkadaşım öğretmeni oldu. Kendisi kadar kuduruk öğretmeni ile çok iyi anlaştılar. Seviye danışmanımız da melek gibiydi, çok yardımcı oldu bize.

Ada ilk zamanlar suskundu. Derslerin %80'i İngilizce yapılıyordu ve Ada biraz sünger çocuklardan. Sonra bir açıldı pir açıldı. Sınıfını ve dersine giren üç sınıf öğretmenini de çok sevdi. Kafkas dansına başladı ve çok mutlu oldu. Yüzme/Resim/Müzik/Satranç öğretmenleriyle çok iyi anlaştı, çok sevdi. Kısaca; okulu sevdi. Ama bu cümleden bayıldığı hadi okula gidelim yaşasın dediği de çıkartılmasın :) Hiç huysuzluk yapmadı, itiraz etmedi. İlk dönem anne-baba ayrılığı ile ilgili küçük sıkıntıları oldu. Onu da aştık çok şükür. 

İlk zamanlar beni okulun çeşitli yerlerinde görünce "anneeee" diye koşar gelir mi filan diye azıcık endişe ettim. Diğer arkadaşlarının anneleri yok yanlarında sonuçta ama hiç bakmadı bile suratıma. Sınıf arkadaşlarının Ada'nın anneeesiiii, Filiz Öğretmennnnnimizzzz diyerek koşup gelip sevgi gösterileri yapmalarına bile aldırış etmedi. Bir keresinde;

- Ada'cığım, zaman zaman sınıfınızın oraya gelebilirim. Okul benim işim biliyorsun.

- İş mi? 

- Evet bir iş. Çalışıp para kazanıyorum ben orada.

-Okula geldiğin için para mı veriyorlar sana?

-Evet???

-Bize niye vermiyorlar?

-!!!!!????? (çocuk haklı bence)

gibi bir diyalog bile geçti aramızda...

Kalem tutmayı, resim yapmayı bilmeyen/sevmeyen oğlum harika (bana göre tabe) resim yapmaya en önemlisi resmi sevmeye başladı. Bir evvelki okulunda azıcık da olsa İngilizce dersi gören oğlum şakır şakır İngilizce konuşmaya başladı (hazırlık sınıfı ölçütünde tabe) yüzmekten korkan oğlum havuzu sever oldu, yemek konusunda direnç gösteren oğlum tabağındaki her şeyi bitirmeye başladı (sadece okulda ama) serviste kendinden büyüklerle konuşmaya çekinen oğlum herkesle ahbap oldu. Örnekler çok... Büyüdü. Kocaman bir yüreği vardı zaten. Sadece çekinirdi yabancılardan, kendini açamazdı. Şimdi kocaman yürekli ve daha iyi iletişim kuran bi minnok oldu. 

Seneye 1. sınıf!

Okuma-Yazma-El yazısı-daha ciddi matematik gibi şeyler bekliyor bizi.

Hem oyyy nasıl olacak yawww diye düşünüyorum hem de olur yafff diye kendime gaz veriyorum.

Bu gazın bir nedeni de benim ödev/öğrenme gibi konulardaki sabırsızlığım.

Kendime de bu yaz bi ödev verdim. 

Daha sabırlı bi insan olmaya gayret edicimmm.

Olabilir miyim bilmiyorum ama gayret edicim yavrum.

F. 

Baba'lık

Anneler Günü'nden sonraki yazım Babalar Günü'ne denk geldi.

Aslında ben böyle günleri pek sevemedim. Bazen yapılan paylaşımlara bakıp "bööğ" diyesim bile geliyor. Neyse, Babalar Günü biraz daha az sevilen bi gün sanırım bu da Türk toplumunun Baba-Evlat ilişkisindeki sınırlarından kaynaklı. 

Babalar daha az sevdiğini gösterirdi ya hani, ondan sebep.

Çok şükür yeni babalar sevdiğini de sevmediğini de açık ediyor.

Baba olarak ilk tanıdığım insan elbette kendi babam. Mayhoşlu bir insandır kendisi. Zordur. Çeşitli huyları zorlukları vardır. Yediği içtiği giydiği vs. (Allah aşkına babam pastacı idi. Sabah 3'te işe yani pastaneye takım elbise hatta cebinde mendille kim gider?) Tanıdığım en saygılı insandır. Sofra adabına, davranışlarına dikkat eder. Ağır abidir. Şahane insandır. Komiklikler yapar bazen. Keyifliyse çok tatlı bir arkadaştır. Çok yakışıklıdır (Kadir İnanır'a çok benzer, gençliğinde de Yeşilçam'dan film teklifi almış bir adamdan bahsediyorum. Genlerim babadan yaneee) 

Ben babamla aramı evlendikten sonra düzelttim. İlk gençliğin çatışmalarını bitirdik. Babamı daha çok sever oldum, o da bana sevdiğini daha çok gösterir oldu. Küçük bir kız gibi kucağına atlarım kimi kez, dizine yatarım, gıdıklarım...

Canım babam, sen benim için "sen" olduğun için çok kıymetlisin.

İyi ki babamsın.

İkinci baba da eski eşim. Ada'nın babası şahane bir babadır. Ada'ma o baktı. Ben çalıştım o evde oğluna baktı. Ada babasını çok seviyor. Çok anlaşıyor ve kuduruyorlar. Ayrılsak da her daim Ada için biriz biz. Senin de babalar günün kutlu olsun S. Hala okuyorsan blogu...

Ada babasını çok seviyor.

Ben babamı çok seviyorum.

Yaşasın kendi gibi olan, evladını seven babalar.

Diğerlerine diyecek lafım yok.

F.

anne'lik...

ben kendimi çok seviyorum.
ben kendimi çok eleştiriyorum.
"iyi anne" olmaya çalışmayı bıraktım artık.
sadece "anne" olmayı da.
bu aşamaya gelmem de kolay olmadı.
ben sadece Ada'nın annesiyim. olduğum kadarıyla, şimdiyle, geçmişle...
onu çok seviyorum,
bildiğim ve emin olduğum tek şey de bu.

ömrüm boyunca çok seveceğim onu.
onun da beni seveceğini biliyorum...

Ada 6 oldu

6 yıl evvel bu saatlerde gözlerimi açmış ve "iyi mi" diye sormuştum. Vaktinden epey önce gelen oğlum için... Meğer anneliğin en önemli cümlesiymiş bu, çocukların her daim iyi olması için çabalamak...

Ada öyle çabuk büyüdü ki, bir büyü sanki. Kucağıma verdikleri an nasıl hüngür hüngür ağladıysam bu sabah onun babasının hazırladığı sürprize bakışına da aynı duygularla ağladım.

Büyüyorsun oğlum, bedeninle aklınla duygularınla. Duygusal, yumuşacık, bazen çekingen bazen deli dolu. Bana sorduğun sorularla da beni büyütüyorsun.

Seni çok seviyorum.
Seni çok seviyoruz.

Annen, baban, Mia, Sezar, Oti, Ninja, yeşil bobo, sınıf arkadaşların, kankilerin, büyük balinan, minecraft, starwars, galaksidekiler, güneşteki patlamalar, cicin, bannen, çidan, anneannen, deden ve mamut. hepimiz seni çok seviyoruz.

İyi ki doğdun.

tarihe not

6 yaşına 2 ay kala Ada'm nasıl neler yapıyor? yazalım/unutmayalım...

Ada bu yıl benimle aynı okula başladı. Okulda hem veli hem de öğretmen oldum. Eski okulunu çok seven Ada'yı yaz boyu "büyük okula" gideceği konusunda uyardık. Yeni okuluna sancısız alıştı, ara ara bu okul çok sıkıcı hep ders var dese de öğretmenlerini ve okulunu seviyor. Şu anda Hazırlık sınıfında. Seneye 1. sınıf olacağına inanasım gelmiyor. Ne çabuk geçti vakit. Okulda Kafkaf dansını seçti Ada. Zıplamak hoplamak tam da ona göre. Okulunda yoğun bir İngilizce programı var. Beni biraz endişelendirmişti en başta. Bir evvelki okulunda daha az ders saati ile İngilizce görmüştü. Buradaysa neredeyse tüm dersler İngilizce. Yemek sırasında bile İngilizce öğretmenleri ile birlikteler. İlk ay "susarak" karşılık verse de yavaş yavaş açıldı. Ada'nın da benim gibi bir güven sıkıntısı var. İyi olmadığı şeylerde cesur değil. İyi olana dek bekliyor. Şimdi şakır şakır konuşmaya başladı. Hele bir Nööö deyişi var çok komik. Hala oyuncak seviyor. Deli gibi seviyor, hiç isteği bitmiyor. Star Wars manyağı. Lego'cu. Büyüyünce ev temizlikçisi olmaya karar verdi. Ödevler konusunda elbette isteksiz ve tembel. Dikkat konusunda da ek bir ödev kitabımız var. Ödev konusunda aşırı titiz ve gıcık anne profili çiziyorum ama seneye 1. sınıf ve okuma yazma bizim çocukluğumuzdaki gibi değil beybisi... Seneye evde bir sinir harbi çıkacak gibi. Babasını özlemeleri/ağlamaları azaldı gibi.... Daha toparlanmış gözüküyor. İri gözleri halen dolu dolu olsa da kimi zaman, alıştı/alışacak. Yüreğim daha katı benim de. Yara kabuk bağlıyor. Neyse, en çok Yiğit ve Efe ile vakit geçirmeyi özlüyor. Okulda yaramaz tayfada. Ara ara müdür yardımcısının odasına bile gidiyor. Dersi komiklik yapıp bozuyorlarmış! Ada komik bir çocuk bu arada. Espri yapabiliyor, kendisi ile dalga geçebiliyor. Bazen ayakkabılarıyla bile konuşuyor. Hala az yemek yiyor. Sıska'cık. Boyu uzun, seneye basketbola gelsin dedi okulun basket koçu. Koçum benim... Piyano dersine başlatmak istiyorum. Ada bir enstrüman çalsın dileğim, o da isterse elbette. Kendisi piyano ve flüt çalabildiğini iddia ediyor :) Günlerimiz; okul+oyun+ev+uyku formülünde. Bu sene hiç tiyatroya gidemedik misal :( En sevdiği şarkı bugünlerde ankaranın bağları. Nasıl ve nerede duydu bilmiyorum ama hem söylüyor hem de ellerini şaklata şaklata oynuyor. Bebekliğimden beri biliyorum bu şarkıyı ben dedi en son. Şarkıyı bilmesine hayret edişime hayretle baka kalarak :) Her gün yeni bir şey öğreniyor, büyüyor. Onunla ben de büyüyorum. Şükürler olsun. 

  

Yeni yıl

Yeni yıl, yeni umutlar demek. Aslında yeni umutlar için de 1 Ocak gününü beklemeye gerek yok. Umut dediğiniz her yerde. Yine de bir takvim hesabı istiyor gönül. Ben bu yıla pek umutlu girdim. 2014 gerçekten berbat bir yıldı. Bitmesi sevindirici. Sanki 2014 içine güzel bir şey alamayacak kadar katrana bulanmıştı. Bu sebeple 2015 pek değerli.

Yeni yıla ailemle yemek yiyerek başladık. Gece eve döndük, Ada'm takside sızdı zaten. Uyanıp bir ara bu gece seninle yatabilir miyim dedi. Bir kadeh kırmızı, radyo ve güzel dileklerle başladı benim de gecem. 00.00'da oğlumun yanındaydım. Sarılıp ona binbeşyüz öpücük verdim. Yeni yıla nasıl girersek öyle geçer ya hani, oğlumun yumuşak yanağından bolca öpücük alacağım belli ki.

Biraz whatsapp, biraz internet ve uyku...

2015 Balık burcunun yılı olacak-mış. 

Hadi inşallah diyorum.

bu yıl daha üretken, daha verimli, daha enerjik ve daha bereketli geçecek.

eminim. 

yeni yıl temizliği

Temizliği çok severim. Temizlik yapmak  bir miktar kirlenmeyi de kabul etmek anlamına geliyor ama. 2014 zor bir yıl oldu. Dün akşam oturdum, telefon listemden başlayarak tüm sosyal ağlarımda bir temizlik yaptım. Aramasını istemediğim, aramak istemediğim, hayatımda lüzumsuzca yer tutan herkesi sildim.

Saçma gelebilir ama öyle rahatlatıcı ki.

Yeni yıla yeni bir Filiz olarak girmek istiyorum.

Oh be.

Yaşasın temizlik.

Ve elbette olmazsa olmaz yeni yıl kararlarım var.

Daha çok'la başlıyor hepsi.

Daha çok yazmak,
Daha çok oyun oynamak,
Daha çok spor/yoga/yüzme
Daha çok okuma
Daha çok tiyatro

insanlar/saçmalamalar

İnsanlar çok değişik.

türlü türlü.

ve ben genelde aynıyım.

şimdi görüyorum.

kabuğumdan çıktım,

kırıldım,

insanlar çok acımasız.

ve kimse benim gibi değil.

ben gibi sandığım herkes bendeki benin bir yansıması sadece.

görmek istediğim gibi görüyorum.

gözlüklerimin bana biçtiği numara kadar.

1.75 görüyorum insanları.

ne harika dizeler

Kırmızı Bir Kuştur Soluğum 

Kırmızı bir kuştur soluğum 
Kumral göklerinde saçlarının 
Seni kucağıma alıyorum 
Tarifsiz uzuyor bacakların 

Kırmızı bir at oluyor soluğum 
Yüzümün yanmasından anlıyorum 
Yoksuluz gecelerimiz çok kısa 
Dörtnala sevişmek lâzım 

C. Süreya

balon

ne zaman bir balon görsem mutlu oluyorum.

ne zaman bir baloncu görsem -bana şans getirdiğine- inanıyorum.

size saçma mı geldi?

olsun, bana gelmedi :)

*gözümün önünde dursun bu balonlu çocuk bana şans getirsin.

ağlama değmez hayat şu gözyaşlarına

Şu anda burnumu çekerek, gözyaşlarımı silerek bu yazıyı yazıyorum.

Hamile kalmaya karar verdiğimde ilk karşıma çıkan blog babaolmak'tı. Eski kocamla akşam eğlencemiz bu blogu okumak olmuştu.
Sonra başka bloglar, arkadaşlıklar vs. ama babaolmak hep bi özel kaldı benim için.
Ada geldi, büyüdü, ben blog yazmaktan vazgeçtim instagram icad oldu :)
Sonra hayatta büyük bi şey oldu; boşandım.
içime kapandım, dışarılarıma taştım. sonra duruldum.
Uuzun bir aradan sonra babaolmak'ı okudum. Yeni bir bebeği olmuş, ikinci kez baba olmuş. Hayretle, sevinçle, özenle okudum. Çok  mutlu olsunlar.
Neden ağlıyorum biliyor musunuz?
Ben bilmiyorum.
Bilen varsa söylesin lütfen...

Bekar bir anne olmak

Sanırım boşanmanın en acı veren yönü çocuk. Pek çok evli çift çocuğu nedeniyle bir arada. Evet bu bir gerçek. Sanırım Ada'ya yaşattığımız bu sarsıcı olay nedeniyle ne kendimi ne de eski kocamı affetmeyeceğim. Aslında Ada başlarda pek anlamadı. Okulu nedeniyle eski eş her sabah eve geldi bu nedenle de Ada yumuşak bir geçiş yaptı. Patladığı, ağladığı, birlikte ağladığımız zamanlar olmadı mı? çok!!! Hatta bir kaç saat önce yine karşılıklı ağladık. Ben kaya insanlardan değilim. Gözler sulanmaya müsait yapıda. Acıyı da sevinci de ortak eylemeye çalışıyorum. Çalışmıyorum, kendiliğimden öyle gelişiyor.

Aile danışmanından destek aldık. Her ay pedagoga da gidiyoruz. Pedagog Ada'nın gelişimini normal buluyor. Sıkıntılı bir durum yok şükür, sadece koruma amaçlı. Evet koruma! Eskiden hiç düşünmediğiniz küçük detaylar bir anda önem kazanıyor. Evden ayrılan ebeveyn, onun yeni yaşantısı, hayatındaki insan vs... Baş etmesi zor bir çok şey. Ama sonra insan öğreniyor. Öğrenme isteğimizin hiç bitmemesi, acıyla baş etme isteğimiz çok enteresan aslında...

Babam nerde? Ne zaman gelecek? Neden ayrıldınız gibi soruları hiç sormadı Ada. Sadece "babamı çok özledim" diyor. Babasını "ailecek" yaşayan bir aileden fazla bile görüyor aslında. Ayrıca ebeveynler arasında "haftasonu babası" "haftaiçi annesi" gibi kavramlar da yok. Ada'nın özlemi, işler vs yol gösteriyor bize.

Sadece iri gözlerini açarak "babamı çok özledim" cümlesini duymak çok üzüyor hala. Katılaşamıyor yüreğim.

Birlikte ağlamak, özlemleri anlatmak, nedenlerine su üstünden de olsa anlayacağı dilde anlatmak benim çözümlerim. Kendimi, duygularımı, üzüntümü saklamıyorum ondan. Duygularını önemsiyorum ve unutturmak için çabalamıyorum. Bazen bu durumu da kullanıyor tabii, o anları da yavaş yavaş kavradım. O zamanlar da "canının sıkkınlığı" " istediği oyuncağı alamama" gibi durumlar oluyor. Neden özlediğini dile getiriyor? Gerçekten bir özlem mi? Başka bir neden mi var?

Kör topal ilerliyorum. Bir kaç kitap okudum, pedagogla da konuşuyorum. Ama en çok destek kimden geldi? Diğer bekar annelerden. Tıpkı hamile kaldığım zamanlarda destek aldığım diğer anneler gibi. Deneyim biz kadınlar için önemli. Aynı yoldan geçtiğim bir iki arkadaşım var. Birlikte ağlayıp birlikte güldüğümüz..

Evimiz, düzenimiz aynı.
Kedişlerimiz hala bizimle.
Artık bir de kaplumbağamız var.
Umutlarımız var,
Göz yaşımız var,
Geleceğe inancımız var.
Yeni başlayacağımız bir okulumuz var.
Kocaman bir sevgimiz var.
İyi ki var Ada.
Benim ada'm o. Çevresinde dört döndüğüm canım Ada'm.