İnanamıyorum ama Ada resmen 1. sınıfa geçti.
Bu yıl Hazırlık sınıfını tamamladı ve 31 Ağustos günü 1. sınıfa başlayacak.
Hala inanamıyorum.
Bu yıl Ada benimle aynı okula geldi.
Ben öğretmendim, o öğrenci.
Aynı servise binip ayrı binalara girdik.
Ada'mın şansına hazırlık seviyesinin en iyi anlaştığım insanı, boncuk arkadaşım öğretmeni oldu. Kendisi kadar kuduruk öğretmeni ile çok iyi anlaştılar. Seviye danışmanımız da melek gibiydi, çok yardımcı oldu bize.
Ada ilk zamanlar suskundu. Derslerin %80'i İngilizce yapılıyordu ve Ada biraz sünger çocuklardan. Sonra bir açıldı pir açıldı. Sınıfını ve dersine giren üç sınıf öğretmenini de çok sevdi. Kafkas dansına başladı ve çok mutlu oldu. Yüzme/Resim/Müzik/Satranç öğretmenleriyle çok iyi anlaştı, çok sevdi. Kısaca; okulu sevdi. Ama bu cümleden bayıldığı hadi okula gidelim yaşasın dediği de çıkartılmasın :) Hiç huysuzluk yapmadı, itiraz etmedi. İlk dönem anne-baba ayrılığı ile ilgili küçük sıkıntıları oldu. Onu da aştık çok şükür.
İlk zamanlar beni okulun çeşitli yerlerinde görünce "anneeee" diye koşar gelir mi filan diye azıcık endişe ettim. Diğer arkadaşlarının anneleri yok yanlarında sonuçta ama hiç bakmadı bile suratıma. Sınıf arkadaşlarının Ada'nın anneeesiiii, Filiz Öğretmennnnnimizzzz diyerek koşup gelip sevgi gösterileri yapmalarına bile aldırış etmedi. Bir keresinde;
- Ada'cığım, zaman zaman sınıfınızın oraya gelebilirim. Okul benim işim biliyorsun.
- İş mi?
- Evet bir iş. Çalışıp para kazanıyorum ben orada.
-Okula geldiğin için para mı veriyorlar sana?
-Evet???
-Bize niye vermiyorlar?
-!!!!!????? (çocuk haklı bence)
gibi bir diyalog bile geçti aramızda...
Kalem tutmayı, resim yapmayı bilmeyen/sevmeyen oğlum harika (bana göre tabe) resim yapmaya en önemlisi resmi sevmeye başladı. Bir evvelki okulunda azıcık da olsa İngilizce dersi gören oğlum şakır şakır İngilizce konuşmaya başladı (hazırlık sınıfı ölçütünde tabe) yüzmekten korkan oğlum havuzu sever oldu, yemek konusunda direnç gösteren oğlum tabağındaki her şeyi bitirmeye başladı (sadece okulda ama) serviste kendinden büyüklerle konuşmaya çekinen oğlum herkesle ahbap oldu. Örnekler çok... Büyüdü. Kocaman bir yüreği vardı zaten. Sadece çekinirdi yabancılardan, kendini açamazdı. Şimdi kocaman yürekli ve daha iyi iletişim kuran bi minnok oldu.
Seneye 1. sınıf!
Okuma-Yazma-El yazısı-daha ciddi matematik gibi şeyler bekliyor bizi.
Hem oyyy nasıl olacak yawww diye düşünüyorum hem de olur yafff diye kendime gaz veriyorum.
Bu gazın bir nedeni de benim ödev/öğrenme gibi konulardaki sabırsızlığım.
Kendime de bu yaz bi ödev verdim.
Daha sabırlı bi insan olmaya gayret edicimmm.
Olabilir miyim bilmiyorum ama gayret edicim yavrum.
F.
